Það lið sem slær Álftanes úr keppni í Útsvari hefur alltaf sigrað keppnina í úrslitaleiknum

Sá ekki Útsvar í kvöld, enda skemmtilegt hóf í vinnunni minni (eftir nokkuð erfiðan leik, alla vega fyrir okkur sem horfðum á ,,strákana okkar". Hins vegar sé ég á vefmiðlum hvernig fór. Langar að benda á það að það hefur enn ekki brugðist að það lið sem slær Álftanes út, oft á síðari stigum keppninnar, stendur uppi sem sigurvegari Útsvars eftir úrslitaleikinn.

Garðabær áfram í Útsvari

Er ástandið í flokknum (mínum) svona?

Mér er það vel ljóst að á ýmsu hefur gengið bakvið tjöldin innan Vinstri grænna og sumt hefur ratað á félagsfundi, flokksráðsfundi og landsfund. Þung orð hafa fallið í reiði og þungar ásakanir færðar fram, og það er ekkert skemmtiefni. En sem betur fer hefur gagnrýni mjög oft fylgt ítarlegur rökstuðningur. Oft er ég ósammála einstökum þingmönnum og ráðherrum en mér finnst hægt að vera ósammála, jafnvel um mikilvæg málefni, án þess að vera orðljótur. Er það til of mikils mælst? Hvernig á að vera hægt að stjórna landinu ef ekki er hægt að stjórna skapi sínu? Ekki var því mætt með sams konar orðbragði þegar Samfylkingin greiddi atkvæði þvers og kruss þegar ákvarðað var upphaflega hverja skyldi draga fyrir Landsdóm.

Það er löngu ljóst að bæði blogg-færslur og fésbókarfærslur eru tjáning á opinberum vettvangi og fjölmiðlar fljótir að þefa hvort tveggja upp svo allt sem sagt er á þeim vettvangi hlýtur að vera sett fram viljandi. 

Oft hef ég verið meira sammála Ögmundi og Guðfríði Lilju en í Landsdómsmálinu, en ég hlusta samt á rök þeirra fyrir málflutningi sínum og er reyndar fullkomlega sammála því að þetta mál er ekkert uppgjör við hrunið eitt og sér. Það vantar mikið upp á hlustun í þessari ríkisstjórn og meðal allt of margra stuðningsmanna hennar.

Árni Þór: „Flestir sótraftar á sjó dregnir“

Sundurlyndi, samviska eða sópað undir teppið

Við vinstra fólk erum vön því að fá skammir fyrir sundurlyndi. Oft er þetta svokallaða sundurlyndi ekkert annað en það að fólk er reiðubúið að hlýða samvisku sinni frekar en sýna af sér hjarðhegðun. Á hægri vængnum er þessi samlynda breiðfylking ofurhamingjusöm, meðan við deilum innbyrðis. Þetta er klissjan. Mér finnst þetta alltaf lykta af því að við eigum að vera eins og góðborgarafjölskyldan, sem sópar öllum vandræðum undir teppið og kemur brosandi eins og amerísk draumafjölskylda fram opinberlega. Glansmyndin er síðan stundum afhjúpuð í æviminningum vansælla barna sem hafa eytt formúum í sálfræðinga eftir allt yfirklórið. Geng kannski ekki svo langt að benda á kvikmyndina Festen eftir Thomas Winterberg og samnefnt sviðsverk, en svona næstum því ... 

Óli kommi stendur upp - núna

Er ég kom á landsfund VG á Akureyri í haust var mér sagt að Óli kommi hefði verið sérstaklega heiðraður. Það fannst mér gott, hefur fundist notalegt að eiga samleið með þessum eldheita baráttumanni seinustu 12 árin, en við erum bæði meðal stofnfélaga VG. En mér var líka sagt í sama sinn að þegar þorri flokksfélaga stóð upp undir eða eftir ræðu Steingríms formanns okkar, þá hafi Óli kommi ekki staðið upp. Nú er hann staðinn upp og hefur yfirgefið Vinstri græn, ekki síst vegna ESB-dekurs flokksins. Þar með bætist hann í hóp allt of margra annarra sem ég met mikils, sumir hafa að vísu skilað sér aftur um sinn til að halda baráttunni áfram innan flokks, þekki nokkur dæmi þess. Þeir eru kannski farnir út aftur, ekki veit ég það. Atli, Lilja, Ásmundur Einar, Karólína Einarsdóttir, Brynja Halldórsdóttir og allt of margir aðrir hafa hrökklast á brott og það sem mér finnst verst, það er eins og mörgum í flokksforystunni og nokkrum öðrum sé bara slétt sama, finnist það jafnvel gott að losna við gagnrýniraddir. Það svíður mér sárast. Vera má að brotthvarf Óla komma vekji einhverja til umhugsunar ...

Óli kommi hættur í VG

Lykilorð ársins 2011 var ,,fátækt" - hvað segir það okkur?

Bloggið mitt hefur verið í hægagangi þetta árið, en þó var ég með eina könnun gangandi allt árið og hún var um lykilorð ársins 2011. Það liggur fyrir hvað lesendum bloggsins þykir og mér finnst það sorglegt en skiljanlegt að ,,fátækt" skuli hafa verið flestum í huga, eða þriðjungi. Niðurstöður hér að neðan og svo er bara að hugsa upp nýja könnun og óska öllum betra árs framundan, þótt við ESB-andstæðingar séum ekkert sérlega kampakát nú um áramótin yfir stjórnvöldum, en með þeim mun meiri samkennd með þorra þjóðarinnar.

Hvert verður lykilorð ársins 2011?

 

Réttlæti 16,0%

Róstur 8,0%

Glundroði 10,0%

Gaman 18,0%

Samviska 4,0%

Sérviska 4,0%

Velmegun 2,0%

Fátækt 30,0%

Reddingar 8,0%

 

Snjórinn og skáldin

Fyrsti útvarpsþátturinn sem ég gerði, eftir dagskrárgerðarnámskeið fyrir ævalöngu, hét Snjórinn og skáldin. Mér finnst að skáldin eigi að bretta upp ermarnar og yrkja um þennan met-desembersnjó. Björgunarsveitarmenn steinsofandi á starfsstöðvunum örþreyttir eftir að hjálpa mis-skynsömum samborgurum, falleg ófærð, skafrenninurinn skrautlegi og ýmisleg önnur yrkisefni - af nógu er að taka. Og í skjóli jóla og ófærðar eru fullt af stjórnmálamönnum út um allt að taka fullt af ákvörðunum.

Jóla, jóla ...

Alltaf jafn gaman að fá jólin, þau koma hvernig sem stendur á. Stundum er einhver nákominn á sjúkrahúsi og stundum eru allir hressir og heilir. Jólastress er fúlt, jólastemning góð, jólalyktin fín og sum jólalögin ,,sökka" meðan önnur sindra. En þar sem jólin nálgast hef ég auðvitað engan tíma til að blogga meir ...

Tvær ólíkar svipmyndir frá Prag og Varsjá

Skrýtið hvað það er sem vekur ljóslifandi svipmyndir í huganum. Tvennt gerólíkt hefur verið að skjóta upp kollinum þessa dagana. Annars vegar fornbókaverslanirnar í Prag anno 1974, hins vegar anarkistaball í Varsjá kringum árið 2000. Það sem kom mér svo á óvart í Prag á sínum tíma var fjöldi þeirra bóka sem ég rakst á eftir íslenska höfunda á tékknesku í fornbókaverslunum í þessari fallegu borg. Og þar voru margir ólíkir höfundar í hillum, en mest var af Kristmanni Guðmundssyni og Gunnari Gunnarssyni, sem báðir skrifuðu á skandinavískum málum, en þarna voru fjölmargir aðrir, Laxness auðvitað og fjölmargir fleiri. Þessi minning skaut upp kollinum nú þegar Vigdís er að rifja upp að Václav Havel las íslenska bók í fangelsinu. Hún hélt, eftir lýsingu hans, að þetta hefði verið Gunnar Gunnarsson, en það reyndist vera Kristmann, einmitt höfundarnir sem ég sá mest af í Prag forðum.

Hin minningin er gerólík og vakin af allt öðru, þótt sömu helgi sé. Ég hef þegar getið um snilldarflutning Sigtryggs Baldurssonar á Rudolf á Baggalútstónleikunum á laugardagskvöldið. Í framhaldi hef ég verið að hlusta á alls konar trommutónlist, Bongo song með dönsku strákunum Safri Duo og L'Ombilico del Mondo með Jovanotti, ítölskum hipphoppara, friðarsinna með meiru (var meira að segja með Pavarotti á góðgerðartónleikum minnir mig). Og þá mundi ég allt í einu eftir anarkistaballi í Varsjá fyrir um það bil áratug, sem ég lenti á fyrir algera tilviljun, var eitthvað í bland við umhverfisverndarsinna og ESB-andstæðinga og fleira hugsjónafólk á slabbkenndum dögum í Varsjá. Í eldgömlu leikhúsi, sem minnti á ögn ofvaxið Gamla bíó var þetta frábærlega skemmtilega ball, þar sem heilu fjölskyldurnar voru mættar. Allt í einu fóru einn eða fleiri trommarar af stað og fengu með sér halarófu upp og niður breiða leikhússtigana og um alla ganga og svalir, strollan var ótrúlega löng og hress og þarna einhvers staðar vorum við Helen, sænsk vinkona mín sem á íslenskumælandi kærastann Jónas (vonandi enn, þar sem þau hafa síðan eignast son og kannski meir). Liggur við að ég heyri trommutaktinn enn!

Rudolf í alveg nýju ljósi

Baggalútstónleikarnir í kvöld enduðu á því að slá þeim í fyrra út. Þá er mikið sagt, því stemningin þá var ótrúleg. En það sem eftir á að hyggja er alveg lygilegt er innákoma Sigtryggs Baldurssonar á miðjum tónleikum. Óvæntir gestir svosem ekkert nýtt, en gamla Þeysaralagið Rudolf náði nýjum hæðum í flutningi Sigtryggs og Baggalúts og hinum nýja og óvænta texta um hefnd hreindýrsins!

Þá mega jólin koma fyrir mér ...

Þegar jólalögin hljóma eða dynja yfir, eftir því á hvaða útvarpsstöð er stillt, er alveg lygilegt hversu ólík lög rúmast innan þessarar skilgreiningar. Mér finnst Baggalútur og Sigurður Guðmundsson bera höfuð og herðar yfir annað sem flutt er fyrir þessi jól líkt og undanfarin jól. Nokkur klassísk lög eru ágæt, Ertha Kitt þar fremst með Santa Baby en í rauninni eru það Baggalútslögin - aðallega aðventulögin - sem hafa gert þennan flokk tónlistar bærilegan á ný. Eða hvort vill fólk heldur hlusta á í röð:

1: Jólahjól (sem var víst kjörið aðaljólalagið, úff), Nei, nei, ekki um jólin, Here comes Santa Claus ... 

eða

2: Þá mega jólin koma fyrir mér, Það koma vonandi jól og Saddur?

Engin spurning, ég er sátt við valkost nr. 2.